|
Ուստի միանգամայն հասկանալի էր, որ յուրաքանչյուր առավոտ, ժամը 9-ից, երբ
պետը գալիս էր գրասենյակ, դեպի նա էին ձգվում կալանավորների երկար շարքերը՝
բոլորն էլ քաղաք գնալու խնդիրքով: Բոլորին միանգամից, իհարկե, չէր կարելի
թողնել: Կային կալանավորներ, որոնց ամենեւին չէր կարող թողնել: Շատերն իրենց
քաղաք գնալու անհրաժեշտությունը պատճառաբանում էին ըստ երեւույթին այնպիսի
հնարովի բաներով, որ ծիծաղելի էին իրենց միամտությամբ.- սրանց էլ, իհարկե,
չէր կարելի թողնել:
|