Բլից-վիրտուալ

- Դրանք ստոր հերյուրանքներ են, մենք տարբեր ինքնաթիռներով ենք թռել։ Իմ անվտանգության ծառայությունը թույլ չտվեց նույն ինքնաթիռով մեկնել։

- Իսկ մտադի՞ր եք ինչ-որ կերպ պատժել Ռուբեն Հայրապետյանին։

- Ինչի՞ համար, մենք հո ոհմա՞կ չենք։ Համ էլ` նա իմ մարտական ընկերն է։

- Մարտակա՞ն։

- Մարտի մեկը նկատի ունեմ։ Բայց ես, անշուշտ, նրան կանչեցի ու ասեցի` Ռուբեն ջան, ինքդ էլ տեսնում ես, որ սիրուն չի, լավ կլինի մանդատիցդ հրաժարվես։

- Ի՞նչ պատասխանեց։

- Մի տեսակ նայեց վրաս, ասեց` պարո՛ն նախագահ, արի գնանք «Հարսնաքարում» մի կտոր հաց ուտենք, համ էլ քննարկենք։

- Գնացի՞ք։

- Տարօրինակ հարց ես տալիս։ Տեսնում ես, որ սաղ-սալամաթ դեմդ կանգնած եմ։

- Իսկ չե՞ք մտածում նրան ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնից հեռացնելու մասին։

- Հակառակը` ուզում եմ բռնցքամարտի ֆեդերացիան էլ նրան վստահել։ Բայց ֆուտբոլի հարցում, անշուշտ, որոշ տեխնիկական դժվարություններ առաջանում են։ Հավաքականը ստիպված է մարզումներն անցկացնել կոստյումներով, որովհետեւ Ռուբեն Հայրապետյանը մարզահագուստով մարդկանց մի տեսակ ուրիշ ձեւով է նայում...

- Լավ, ինչպե՞ս անցկացրեցիք ձեր ծննդյան օրը։ Արվեստագետները «հեռացիր» գրությամբ տորթ էին ուղարկել, ստացա՞ք։

- Տո՞րթ։ Յա... Ես էլ ախր ասում եմ` Բազազը ատամները քչփորելով զեկուցեց, թե դրսում ինչ-որ բողոքի ակցիա էր...

- 2013-ին առաջադրելո՞ւ եք ձեր թեկնածությունը։

- Ինչպես հայտնի է` եթե դու չես զբաղվում քաղաքականությամբ, քաղաքականությունն է զբաղվում քեզանով։

- Այսինքն, այդ տրամաբանությամբ` առաջադրվելո՞ւ եք։

- Այդ տրամաբանությամբ` զբաղվելու եմ իրավապահ մարմիններով։

- Ո՞վ է քաղաքական գործչի ձեր իդեալը։

- Մոնակոյի արքայազնը։

- Ինչո՞ւ։

- Դե... Ոչ մի բանի համար պատասխանատու չի, Մոնտե-Կառլոն էլ նստավայրից 50 մետր է։

- Բիզնեսմենի ձեր իդեալը։

- Փոքր եղբայրս։ Ոչ մի բանի համար պատասխանատու չի, բայց բոլորի բիզնեսների մեջ 50 տոկոս փայ ունի։

- Ձեր սիրած գիրքը։

- «12 աթոռ»։ Նախագահ ընտրվելուս համար ես այդ ստեղծագործությանն եմ պարտական, որովհետեւ այդտեղից եմ յուրացրել «утром-деньги, вечером-стулья» սկզբունքը։

- Ձեր սիրած երգը։

- «Իմ ախպերըս»։

- Ձեր սիրած ֆիլմը։

- «Մխիթար Սպարապետ»։ Տեսել եք, չէ՞. գլխավոր հերոսը պուճուր-մուճուր մարդ էր` Գորիսի կողմերից, բայց գերագույն-գլխավոր հրամանատար էր...

- Բայց վերջում մեռավ։

- Էն ժամանակ օդանավակայան չկար։

- Ձեր հոբբին։

- Թարգել եմ։