No 628 (ինտերնետային No 788), Հունվարի 30 2007 թ., երեքշաբթի
ՎԱՎԵՐԱԳԻՐ
«ՎԱՄՊԻՐՆԵՐԻ ԴԻՄԱԿԱՀԱՆԴԵՍԸ»
Մոջահետ-Հակոբ Հակոբյանը լիբանանահայ երիտասարդներին իր կողմը գրավելու համար
օգտագործեց «հայ դատ» անունով հին խայծը եւ ստեղծեց ԱՍԱԼԱ անունով մի խումբ: Բայց
շատ շուտով ԱՍԱԼԱՅԻ ներսում տարակարծություններ առաջացան, բոլորը չէ, որ կուրորեն
պաշտպանում էին Մոջահետի ծայրահեղական գործելակերպը: 1983-ին ԱՍԱԼԱՆ պառակտվեց:
Նրանից հեռացած Մոնթե Մելքոնյանը, Արա Թորանյանը եւ կույր ահաբեկչությունը մերժող
նրանց համախոհները ստեղծեցին իրենց խումբը՝ ԱՍԱԼԱ-Հեղափոխական Շարժում անունով:
ԱՍԱԼԱ-ՀՇ-ն իր պաշտոնաթերթում եւ հրապարակած գրքերում բացատրում էր ԱՍԱԼԱՅԻՑ անջատվելու
շարժառիթները եւ Մոջահետի գործունեության իր համար մերժելի կողմերը:
ԱՍԱԼԱՅՈՒՄ «տիրող մթնոլորտը ծայրահեղ լարված էր ու լցված խորշանքով եւ ոչ մի դեպքում
իսկական միջընկերային մթնոլորտ չեղավ: Որպեսզի ավելի բացարձակորեն իշխի անդամների
վրա, Մոջահետը իսկական ստրուկի էր վերածում նրանց՝ անձնագրերն ու դրամը բռնագրավելով
ու նամակագրությունը սահմանափակելով: Անդամները սովորաբար մեկուսացվում էին նրա
անձնական բարեկամների ղեկավարության տակ գտնվող արաբ կազմակերպություններին պատկանող
շենքերում: Այս մեկուսացման ընթացքում հատուկ որոշումով նրանք ենթարկվում էին ամենաաղքատ
կյանքի պայմանների, այսպիսով այս անդամներն ուտելիքից եւ քնից զրկվում էին, որպեսզի
մշտապես եւ ամբողջովին կախված լինեն Մոջահետից» (Մ. Մելքոնյան. «Իրականություն»):
Նորելուկ հայդատականների շռնդալից մուտքը «հայ ազատագրական շարժում»՝ մահու չափ
վախեցրեց Դաշնակցությանը, որը ետ էր վարժվել սպանություններից, համարյա մարզավիճակը
կորցնելու չափ: Թանկարժեք սմոկինգն ու հնչակների նախանձը շարժող վերջին մոդելի
ավտոմեքենան դարձել էին Դաշնակցության՝ արդեն մարդամեջ մտնել սովորած առաջնորդների
նոր իմիջի անհրաժեշտ տարրերը: Եկել էր վայելելու ժամանակը: Եվ հիմա, երբ թվում
էր, թե «Հայ Դատը» վերջնականապես եւ անդառնալիորեն սեփականաշնորհված է, ԱՍԱԼԱՆ
հանկարծ վիճարկում է Սփյուռքի վրա իշխելու Դաշնակցության մենաշնորհը: Սփյուռքահայերը
բացեիբաց համակրանք ու հետաքրքրություն էին դրսեւորում ԱՍԱԼԱ անունով այդ նոր ու
խորհրդավոր ուժի նկատմամբ: Դաշնակցության բիզնեսը վտանգված էր: Ձեռքերը ծալած սպասել
ու ասպարեզը թողնել ԱՍԱԼԱՅԻՆ Դաշնակցությունը չէր կարող: «Հայ Դատի» դասականները
ընդունեցին ճակատագրի մարտահրավերն ու արյունոտ մրցավազքի մեջ մտան հանդուգն սկսնակների
հետ: Եվ հայ ժողովրդի համընդհանուր խանդավառության ներքո սկսվեց «մարդասպանական
մոլեգնություն մը, որ չարդարանար...»:
Ավստրիա, Վիեննա, 22 հոկտեմբերի 1975
Սպանվեց թուրքական դեսպան Թանաիս Թոլանղիլը: Մարդասպանը կարողացավ թաքնվել:
Ֆրանսիա, Փարիզ, 2 օր անց
Այստեղ էլ կրակոցները «հաջող» էին, դեսպան Իսմայիլ Էրեսն ու նրա վարորդ Թալիբ Էները
սպանվեցին: Եվ դարձյալ հանցագործները հասցրին փախչել:
Բայց «հետաքրքիրը» նույնիսկ հենց հանցագործությունները չեն, այլ այն, որ միաժամանակ
երկու կազմակերպություններ փորձեցին իրենց վերցնել «սխրանքի փառքը»: ԱՍԱԼԱՅԻ «Հայաստան»
պաշտոնաթերթից իմանում ենք, որ առաջին սպանությունը կատարել է ԱՍԱԼԱՅԻ «Պուլդուկյան»
խումբը, իսկ երկրորդը՝ «Գուրգեն Յանիկյան» խումբը: Հետագայում սրտաշարժված Գուրգեն
Յանիկյանը բանտից գրեց. «Ես գիտեի, որ անհատս մենակ մնալու չէի... Օրհնության եւ
հաջողության համբույր եմ դրոշմում այդ բանակի (ԱՍԱԼԱՅԻ) բոլոր անդամների հպարտ
դեմքերին»:
Բայց այս երկու ահաբեկչությունների պատասխանատվությունը ստանձնեց նաեւ «Հայ ցեղասպանության
արդարության մարտիկներ» անունով մի «նոր» կազմակերպություն, որ «կը ձգտի ապահովել
առավելաբար 1915-ի մեծ ցեղասպանության ճանաչումը: Այս կազմակերպության նպատակն
էր ստիպել Անկարան, որ վերադարձնեն Թուրքիային կցված հայկական հին հողերը»: Իրականում,
այս հնարովի ցուցակի տակ թաքնվում էր հենց Դաշնակցությունը: Թե նրանից որն է ստում,
դժվար է ասել: Բոլոր դեպքերում, ցնծացող սփյուռքը կուտը կերավ ու ավելի լայն բացեց
քսակները «ազգի հերոսների» համար: Հետագայում ԱՍԱԼԱՆ եւ Դաշնակցությունը հաճախ
կդիմեն «պլագիատի» օգնությանը եւ կփորձեն մեկը մյուսից խլել «հաղթանակի դափնիները»:
No 628 (ինտերնետային No 788), Հունվարի 30 2007 թ., երեքշաբթի