No 644 (ինտերնետային No 804), Մարտի 27 2007 թ., երեքշաբթի
ՑՈՒՑՈՒՄՆԵՐԻՆ ՍՊԱՍԵԼԻՍ
ԱԶԱՏ, ԲԱՅՑ ՎԱԽՎՈՐԱԾ
Կիրակի օրը հայ հեռուստադիտողները բավականին տարօրինակ վիճակում
էին հայտնվել: «Ազատ, բայց պատասխանատու» լրատվամիջոցները (խոսքը, հասկանալի է,
հեռուստաընկերությունների մասին է) դասական երաժշտության համերգներ էին հեռարձակում:
Հենց այնպես՝ առանց որեւէ բացատրության, հեռուստաընկերություններն ընդհատում էին
եթերը (մեկը՝ մուլտֆիլմը, մյուսը՝ համերգը, երրորդը՝ սերիալը) ու դասական երաժշտություն
ցուցադրում: Միակ բացառությունը «Երկիր-Մեդիա» հեռուստաընկերությունն էր, որն,
ի պատիվ իրեն, կարողացավ այդ օրը կատարել իր հիմնական պարտականությունը եւ լրատվություն
տրամադրել: Իսկ շարքային հեռուստադիտողները, դասական երաժշտության այդօրինակ առատությունից
խուճապահար, տարակուսում էին՝ չլինի՞ պատերազմ է սկսվել, ու տագնապած զանգում էին
իրար՝ որեւէ բան ճշտելու հույսով:
Ավելի ուշ հեռուստադիտողներն, իհարկե, հասկացան, որ Հայաստանում դժբախտություն
է պատահել: Բայց հասկացան ոչ թե այն պատճառով, որ այդ մասին լրատվություն տարածվեց,
այլ որովհետեւ հեռուստաընկերությունները սկսեցին ազգային ֆիլմեր ցուցադրել (հիմնականում՝
«Ձորի Միրոն»): Սա հեռուստադիտողների համար արդեն իսկ մեծ մխիթարություն էր, որովհետեւ
հասկանալի դարձավ, որ տեղի ունեցած դժբախտությունը երկրաշարժ չէ (եթե երկրաշարժ
լիներ՝ բոլոր հեռուստաընկերությունները «Հին օրերի երգը» կցուցադրեին):
Իսկ ի՞նչ էր տեղի ունեցել: Մահացել էր Հայաստանի Հանրապետության վարչապետը: Եվ
բոլոր հեռուստաընկերությունները, հասկանալի է, շատ արագ տեղեկացել էին այդ մասին
(այլապես դասական երաժշտություն չէին հեռարձակի): Բայց ամբողջ խնդիրն էլ հենց այն
է, որ տեղեկացված լինելով՝ հեռուստաընկերությունները չէին համարձակվել հասարակությանը
տեղյակ պահել կատարվածի մասին: Փաստորեն, հայտնվելով «արտակարգ իրավիճակում», Հայաստանի
իբր անկախ լրատվամիջոցներն իսկույն մոռացել էին, որ իրենց հիմնական ֆունկցիան հասարակությանը
ինֆորմացիա մատակարարելն է, եւ իրենք իրենց, մեղմ ասած, հիմարի տեղ էին դրել: Պարզ
ասած, նրանք «մոռացել էին», որ իրենց պատվիրատուն հասարակությունն է, եւ վախենում
էին առանց իրական պատվիրատուների համաձայնության որեւէ լրատվություն հաղորդել:
Ինչ իմանաս, մեկ էլ տեսար՝ պատվիրատուները հրամայեցին հաղորդել, թե վարչապետն ինքնասպանություն
է գործել, կամ նպատակահարմար համարեցին ընդհանրապես որեւէ բան չհաղորդել: Ստրուկը
հենց նրանով է ստրուկ, որ վախենում է առանց տիրոջ հրամանի որեւէ քայլ կատարել:
Հայկական հեռուստաընկերությունների այս պահվածքը հերթական անգամ ապացուցեց, որ
Հայաստանում քիչ թե շատ անկախ հեռուստաընկերություններ չկան: Եղածներն ընդամենը
ապօրինի գովազդների գումարներն են լափում, ու երբ որեւէ պատճառով լափելու այդ գործընթացը
վտանգվում է, վախից սսկվում են ու «շառից-փորձանքից հեռու» կամ դասական երաժշտություն
են ցուցադրում, կամ ընդհանրապես անջատում են եթերը: Պատահական չէ, որ նույն այդ
սիմֆոնիկ համերգները պարբերաբար ընդմիջվում էին գովազդներով (քյաշ փող է եւ վախի
հետ որեւէ կապ չունի): Այսինքն՝ հեռուստաընկերությունները գտնում էին, որ, օրինակ,
«Արմենտելի» նոր ակցիայի մասին հեռուստադիտողներին տեղեկացնել կարելի է, իսկ վարչապետի
մահվան մասին՝ չի կարելի:
Հ.Գ. 1999թ. հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության մասին համաշխարհային լրատվամիջոցները
հաղորդեցին դեպքից մեկ ժամ անց: 2007թ. մարտի 25-ին ՀՀ վարչապետի մահվան մասին
Հայաստանի լրատվամիջոցները հաղորդեցին դեպքից երկուսուկես ժամ անց: Երեւի հեռուստաընկերությունները
«նայողը» սափրված չէր:
No 644 (ինտերնետային No 804), Մարտի 27 2007 թ., երեքշաբթի