No 644 (ինտերնետային No 804), Մարտի 27 2007 թ., երեքշաբթի
ՎԱՎԵՐԱԳԻՐ
«ՎԱՄՊԻՐՆԵՐԻ ԴԻՄԱԿԱՀԱՆԴԵՍԸ»
Սփյուռքի համար առանձնահատուկ տպավորիչ էին հենց Թուրքիայում կատարված ահաբեկչական
գործողությունները:
ԱՍԱԼԱՅԻ մարտիկներ Զոհրապ Սարգսյանն ու Լեւոն Էքմեքչյանը զինված հարձակում կատարեցին
Անկարայի օդանավակայանի վրա: 10 մարդ սպանվեց, 62 ուրիշներ վիրավորվեցին: Հրաձգության
ժամանակ սպանվեց նաեւ Զոհրապը, իսկ Լեւոնը վիրավոր վիճակում ձերբակալվեց: 60-ամյա
մի հայ արհեստավոր Ստամբուլում ինքնահրկիզումով վերջ տվեց կյանքին` այդպես դատապարտելով
«հայ հեղափոխականների» ահաբեկչական արարքները:
Դատավարության ժամանակ Լեւոն Էքմեքչյանը դատապարտեց իր եւ ընկերների գործողությունները:
Նրա տարօրինակ վարքագիծը բացատրվում է միայն ֆիզիկական ու մտավոր այն անառողջ վիճակով,
որին նրան հասցրել էին թուրքական բանտում:
Լեւոն Էքմեքչյանը մահապատժի ենթարկվեց:
Թուրքիայի տարածքում ԱՍԱԼԱՅԻ հաջորդ գործողությունն էլ տպավորիչ էր, բայց ոչ ավելին:
Այս անգամ թիրախը Ստամբուլի շուկան էր: Շուրջ կես տարի ԱՍԱԼԱՅԻ ճամբարում Մկրտիչ
Մատարյանը բոլորից մեկուսացած պատրաստվում էր այդ գրոհին, հավատացած, որ դա լինելու
է «մեր ժողովրդի սուրբ պայքարի համար գերագույն զոհողություն»:
Թուրքիա, Ստամբուլ, 16 հունիսի 1983
Մկրտիչ Մատարյանը շուկայում անկանոն կրակ բացեց, որի արդյունքում սպանվեց 2 մարդ
(մեկը՝ 13 տարեկան), իսկ 27-ը վիրավորվեցին: Վերջին ձեռնառումբով Մատարյանը պայթեցրեց
ինքն իրեն:
Եվ դարձյալ, բոլոր մեղքերը միայն Մոջահետի վրա բարդելու սովորությամբ ԱՍԱԼԱՅԻ նախկին
գործիչները գրեցին. «Մեկ անգամ եւս անմեղների կյանքը խլող անընդունելի գործողություն
էր տեղի ունեցել, մեկ անգամ եւս զգացմունքներով առաջնորդվող մի հայ հայրենասեր
իր կյանքն էր կորցրել ամբողջովին անհեթեթ արարքի ժամանակ...»: Փարիզը դարձել էր
ԱՍԱԼԱՅԻՆ համակրող, բայց Մոջահետին ընդդիմադիր ուժերի կենտրոնը: 1983-ի հունվարին
Մոջահետը նրանց չեզոքացնելու համար Փարիզ ուղարկեց իրեն հավատարմորեն նվիրված Վարուժան
Կարապետյանին:
Մոջահետին ընդդիմացող գործիչների եւ ֆրանսիական իշխանությունների միջեւ խնդիրներ
ստեղծելու համար Վարուժանը պետք է հնարավորինս զգայացունց գործողություններ կազմակերպեր
եւ դա նրան հաջողվեց:
Ֆրանսիա, Փարիզ, 15 հուլիսի 1983
Օրլիի օդանավակայանում ռումբ պայթեց, սպանվեց 8 մարդ, 60-ից ավելին վիրավորվեց:
«Մոջահետը սա համարեց մեծ հաջողություն, սակայն հայ ժողովուրդը, աշխարհը եւ ՀԱՀԳԲ-ում
(ԱՍԱԼԱ) գտնվող հայրենասեր, բայց անկարող տարրերը այս ականահարումը համարեցին անմարդկային
եւ հակահեղափոխական, եւ հայ պայքարի վրա ժխտական ազդեցություն թողնող աղետալի մի
արարք» (Մ. Մելքոնյան, «Իրականություն»):
Պոլսի հայոց պատրիարք Շնորհք Գալուստյանը հայտարարեց. «Այս մարդասպանները չեն տատամսիր
մինչեւ իսկ զոհել իրենց եղբայրները սեւ գաղափարական խորանին առջեւ»:
Այս հանցագործությունը կատարած լինելու ամբաստանությամբ Վարուժան Կարապետյանը դատապարտվեց
ցմահ բանտարկության, բայց 20 տարի հետո դատավճիռը վերանայելու հնարավորությամբ:
Այդպես էլ եղավ, 20 տարի բանտում մնալուց հետո Վարուժան Կարապետյանը ազատ արձակվեց
եւ Հայաստան եկավ մշտական բնակության: Օրլիի ոճրագործությունը է՛լ ավելի խորացրեց
ԱՍԱԼԱՅԻ ներսում ավելի վաղ բացված անդունդը: Նույն թվականի օգոստոսին ԱՍԱԼԱՅԻ մի
քանի գործիչներ հայտարարեցին իրենց հեռանալու մասին, քանի որ «կը մերժեն կույր
ահաբեկչությունը եւ հայ ժողովուրդի արդար պահանջին հետ ոչ մեկ առնչություն ունեցող
արարքները»:
Հունաստան, Աթենք, 28 ապրիլի 1988
Չպարզված հանգամանքներում սպանվեց Մոջահետը: ԱՍԱԼԱՅԻՑ հեռացած գործիչները չթաքցրին
իրենց գոհունակությունը. «Մոջահետի սպանությունը ծափահարվեց թե՛ հայկական, թե՛
ոչ հայկական հեղափոխական ուժերի կողմից»:
No 644 (ինտերնետային No 804), Մարտի 27 2007 թ., երեքշաբթի